logotype

Dzień skupienia

Styczniowy dzień skupienia minął nam w duchowym towarzystwie św. Ignacego Loyoli. Prowadzący, o. Stanisław Morgalla SJ, przypomniał nam bogactwo płynące z duchowej spuścizny Świętego. Motywem przewodnim konferencji był ignacjański rachunek sumienia.

1. Wdzięczność to pierwszy element rachunku sumienia, odkrywający przed nami wielkość i dobroć Boga. Dzięki wdzięczności otwieramy człowieka na dobro i Boże działanie w jego życiu oraz zaprasza do włączenia się w czynienie dobra.

2. Drugą postawą modlitewną w rachunku sumienia jest prośba o światło Boże i dar Ducha Świętego. W takiej właśnie perspektywie chrześcijanin pragnie poznać prawdę o swoim życiu, o własnej słabości, o rzeczywistości grzechu. Ten kto odkrył, jak bardzo jest obdarowany przez Boga, nie lęka się otworzyć na łaskę poznania własnych słabości i grzechów oraz odrzucenia ich, ponieważ wie, że fundamentem wszystkiego jest nieskończona miłość Boża.

3. Kolejna postawa modlitewna w rachunku sumienia otwiera nas na nasze życie, któremu się przyglądamy i które na nowo odkrywamy dzięki łasce i światłu Bożemu. Ważne jest, aby spojrzeć na miniony dzień, tydzień czy inny okres całościowo widząc w nim poszczególne części wydarzenia. Ignacy zaprasza, aby przyglądać się kolejnym wydarzeniom swojego życia i z nich uczynić przedmiot swojej modlitwy.

4. Człowiek, który ponownie odkrywa świat własnych słabości i grzechu staje na modlitwie w prośbie o przebaczenie. Ta postawa uświadamia nam, że zawsze istnieje w nas jakieś napięcie, jakiś trud, niepokój, słabość, które nie pozwalają albo utrudniają kroczenie drogami Bożymi. Uznanie się za grzesznika prowadzi chrześcijanina do Boga bogatego w miłosierdzie.

5. Ignacjański rachunek sumienia, będąc wyznaniem wiary w Bożą dobroć, otwiera człowieka na przyszłość przynosząc nadzieję. W tym właśnie momencie św. Ignacy zaprasza, aby postanowić poprawę przy pomocy łaski Bożej. Taka postawa jest wyznaniem, że Bóg jest mocen przemienić ludzkie serce, że z serca kamiennego czyni serce żyjące.